අත්ථාහි අත්ථනෝ නාථෝ...

කිසිවෙක් සරන නොයන්න.
තමන්ම සරණය කර ගන්න.
අත්තා හි අත්තනො නාථො - කෝහි නාථො පරො සියා!

තමන් තමන්ට සරණය නොවන තත්වයකට පත් නොවන්න.
අන් සරණ නොගොස් තමන්ට තමන්ම සරණය වන්න.
එවිටයි ඔබ ශ්‍රෙෂ්ඨ පුරුෂයෙක් වන්නෙ.


© Sarath Kohilawaththage

Supreme Sri Lord Buddha's Last Words!...

Buddha's last words to his disciples were: Be a light unto yourself.
And how can you be a light unto yourself? Go beyond the body, the
mind, the heart. Find the center of your being, and suddenly there is
light. It is already there, it is burning bright. It is your very
being. You just have to discover it. Discovering it one discovers
truth. Discovering it one discovers peace. Discovering it one
discovers bliss, nirvana.
Excerpted from The Dhammapada: The Way of the Buddha, Osho

උත්තරීතර හුදකලාව!...

බුදුරජානන්වහන්සෙ හුදකලාභාවය ඉතා ඉහලින් අගය කර ඇත.
කුමක්ද මේ හුදකලාව කියන්නෙ.? තනියම පැත්තකට වෙලා ඉන්න එකද?
නැහැ,
ශාරීරික වශයෙන් පමණක් හුදකලාවීම නොවේ. කිසිවෙක් හුදකලා නැත. නිතරම
දෙවැන්නෙක් සමග ජීවත් වෙයි. අපගේ අභ්‍යයන්තර ගෝෂාව ඇති කරමින් මේ
දෙවැන්නා නිදා නොසිටින හැම විටම අප සමග සංවාද කරයි.
නිතරම අතීතය සහ අතීත සිද්ධි ගෙන ඒ සමග පැටලේ. නැත්නම් අනාගතය ගැන කල්පනා
කරයි. ඒ නිසා කිසිම විටක හුදකලා නොවෙයි. හරකා උදේ සිට උලා කමින් සිට
රාත්‍රියට වමාරා කයි. එලෙසම මිනිසුන් හැම විටම අතීතය වමාරා කයි.
මිනිසුන්ගේ මේ අතීතය වමාරා කෑම මනෝසංචේතනා ආහාරය ලෙස ධර්මයේ හැදින්වේ.
මේ මනෝසංචේතනා ආහාරයෙන් වැළකී,අතීතය සහ අනාගතය කල්පනා නොකරමින් මේ මොහොතේ
ජීවත්වීම උත්තරීතර හුදකලාවයි. මේ මොහොත යනු කාලය නොවෙයි.
උදාහරනයක් ලෙස චිත්‍රපටියක් නරඹනවා යැයි සිතන්න. හිස් තිරය මත නොයෙක්
ජවනිකා ගලායයි. ඔබ තිරය දෙස බලා සිටී. මේ තිරයයි මේ මොහොත. ජීවිත
චිත්‍රපටිය ගලා යයි.ඔබ නිතරම ඉන්නෙ මේ මොහොතෙයි. ඔබට දකින්න ලැබෙන්නෙ මේ
මොහොතේ තිරයේ ඇති දර්ශනය පමනකි. චිත්‍රපටි කථාව හදන්නෙ ඔබයි. ඒ සදහා ඔබ
අතීතය සමග නිතරම මේ මොහොත ගැට ගසයි. මෙන්න මේ කතාව හැදීමෙන් වැලකී,අතීතය
සමග මේ මොහොත ගැට ගැසීම නැවතීමයි උත්තරීතර හුදකලාව.
මෙය ලෙහෙසි පහසු ක්‍රියාවක් නොවේ.සැබෑ විදර්ශනා භාවනාව මෙයයි. මේ මොහොතේ
ඔබගේ ඉන්ද්‍රිය ආරම්මන කෙරෙහි පමනක් සිහිය පිහිටුවීම. අරමුණු ඇතිවීම සහ
එතනම ඉතිරි නැතුව නිරෝධවීම දකිමින් සිටීමයි මෙහිදී සිදුවන්නෙ.

බුදු බණ කොහෙන් කැරකී ආවත් එක තැනටයි එන්නෙ. දැකීම දැකීමක් පමනක්ද,ඇසීම
ඇසීමක් පමනක්ද,දැනීම දැනීමක් පමනක්ද,සිතීම සිතීමක් පමනක්ද වන්නේ මේ
උත්තරීතර හුදකලාවේදීය.
හැකිතාක් මේ මොහොතට එන්නට උත්සහා කරමු.

තෙරුවන් සරණයි!

© Sarath Kohilawaththage

නිබ්බානං පරමං සුඛං!

නමෝ තස්ස භගවතො අරහතො සම්මා සම්බුද්ධස්ස!!!

"එතං සන්තං එතං පණීතං යදිදං සබ්බ සංඛාරසමථො සබ්බු පධිපටි නිස්සග්ගො
තණ්හක්ඛයො විරාගො නිරොධො නිබ්බානං"


"මෙය ශාන්තය,මෙය ප්‍රණීතය. එනම් සියලු සංස්කාරයන්ගේ සංසිදීම,සියලු උපධීන්
අතහැර දැමීම,තණ්හාව ක්ෂය කිරීම,නොඇල්ම නම් වු විරාගය,නැවැත්ම නම්වු
නිරෝධය,නිවීම නම් වු නිබ්බානය"

නිධානය!

තමන් ලගම ඇති මහත්වු නිධානය ගැන නොදැන,නොදැකම, බාහිරෙන්ම වස්තුව සොයමින්
සිට කවදාවත් තෘප්තියට පත් නොවීම, මිනිසා මියයාම මොන තරම් අභාග්‍යයක්ද?
ආර්ය පර්යේෂණය යනු තමන් තුලම ඇති මහා නිධානය සොයා,තමන් තුල නිධානය වසා
ගොඩ ගැසී ඇති කෙලෙස් නම් වු මහා පස් තට්ටුව හාරා ඉවත් කිරීමයි. සංස්කාර
නම්වු මෙම මහා කුණු ගොඩ ඉවත් කරගත හොත් ඔබ සදහටම පොහොසත්
කරන,ප්‍රීතියෙන්ම තබන සදා නොමැරෙන නිධානයේ එකම හිමිකරු ඔබය.
නමුත් සැම දෙනෙක්ම පාහේ තම ජීවිතය ගත කරන්නේ බාහිරෙන්ම වස්තුව රැස්
කිරීමටයි.කොපමන රැස් කලත් සෑහීමට පත් නොවන බාහිර වස්තුව ගොඩ ගසා තබා ඔබ
හිස් අතින්ම මරණයට පත්ව සසර දුකටම වැටෙයි. සැම විටම මරණය නැමැති අනිවාර්ය
සංසිද්ධිය ඉදිරියට ගෙන සිතා බලන්න.


© Sarath Kohilawaththage

සත්‍යය යනු කුමක්ද? කිං සච්චං ගවේශී?

මෙලොව වසන මිනිසුන්ට ඉන්ද්‍රිය හරහා අසන,දකින,දැනෙන,සිතන බාහිර අරමුණු
සියල්ල සත්‍යයන්වේ. ඒ මත මම,මගේ ජීවිතය ගොඩ නැගේ.
බුදුන්වහන්සේ ලොව පහලව මේ මිනිසුන් සත්‍ය කොට පිලිගන්නා සත්‍යයන්,
අසත්‍යයන් බවත්, ඒවා සිතින්ම නිපදවා ගන්නා ලද බවත්, දේශනා කලහ. ඉන්ද්‍රිය
පහ සහ ඒ මගින් ගන්නා අරමුනු මත සදාගත් මනස නැමැති අරූපී ආයතන සමග නාම-රූප
දෙක පදනම්ව සැදුන සලායතනයන් ඉක්මවු තැන සත්‍ය පවතින බව බුදුන්වහන්සේ
පෙන්වා දුන්හ.

ඉන්ද්‍රිය වලට බාහිරෙන් ගන්නා අරමුණු ඉන්ද්‍රිය මතම ඉතිරි නැතුවම අවසන් වෙයි.
නමුත් මේ සත්‍යය නොදකින ප්‍රතක්ජන සත්වයා එසේ අනිත්‍යවු රූපචායා
අවිද්‍යාව නිසා සිතින් අල්ලා ගැනීමෙන්,සංස්කාර ගොඩ ඇතිකර ගැනීමෙන් පටිච්ච
සමුප්පන්නව සසර ගොඩ නැගෙන ආකාරය පෙන්වා වදාලහ. උදාහරන ලෙස ඇසේ වැටෙන වර්න
හැඩතල සටහන හුදු චායාවක් බව නොදැකීම නිසා,ඇසත්,රූප චායාවත් ගැටීම
ස්වභාවික සංසිද්ධියක් වුවත්,ඒ ගැටීම ආලෝක වේගයෙන්ම අවසන් වන නමුත් ඒ බව
අවිද්‍යාව මත නොදැකීම නිසා චක්ඛු විඤ්ඤානය හට ගනි.
විඤ්ඤානයේ කටයුත්ත නම් ඇසත්,බාහිර රූපයත් දෙකක් ලෙස පෙන්වීමයි. එවිට
බලන්නාත් බලන දෙයත් හට ගනී.
විඤ්ඤානයත්,ඇසත්,රූපයත් එකවීමෙන් මනසේ ස්පර්ශය හටගනී.මෙතන සිට සියල්ල
සිදුවන්නේ අවිද්‍යාව හෙවත් මුලාව තුලයි.විඤ්ඤාණය විසින් රූපය වෙනකොට
නාමයක් යටතේ වර්ග කරයි.චක්ඛු සම්පස්සය සිදුවන්නෙ රූපයෙ ගැටීමත්,නාමයේ
අධිවචන සම්පස්සයත් යන දෙකම හෙවත් නාම-රූපයක් ලෙස සැකසීමෙනි.ප්‍රතක්ජනයා
සත්‍ය ලෙස දකින ලෝකය මෙසේ සැකසෙයි.මෙසේ සැකසෙන නාම -රූපය සත්‍ය සහ නිත්‍ය
ලෙස ගැනීමෙන් මේ නාමරූපයට කැමැත්ත හෝ අකැමැත්ත ඇතිවීමෙන් ලෝභය සහ ද්වේශය
පැන නගී. 'තණ්හාව' යනු මෙසේ ඇතිවන ඇලීම සහ ගැටීමට කියන තනි නමයි. මෙසේ
තණ්හාවෙන් මනසෙන්ම උපන් නාම රූපය අල්ලා ගැනීම නිසා හෙවත් උපදානය කිරීම
නිසා භවය හට ගනී. කෙටියෙන් කිව්ව්වොත් භවය යනු ඉන්නවා තියනව යන හැගීමයි.
මම ඉන්නවා,මට බාහිර ලෝකයක් තියනව,මේ දෙකටම සිතින් ඇලෙනව. මේ තමයි කාම
භවය. මෙසේ සිතින්ම උපදවා ගත් නාම - රූපය සත්‍ය,නිත්‍ය,මගේ දෙයක් ලෙස
ගැනීම නිසා පන්ච උපාදානස්කන්ධය උපදී. මේ පන්ච උපාදානස්කන්ධය
අනිත්‍ය,දුක්ඛ,අනාත්ම වන නමුදු ප්‍රතක්ජනයා එය නිත්‍ය, සත්‍ය,මමය,මගේය
ලෙස අල්ලා ගැනීම නිසා ජාතිය,ජරාව,මරනය තමන්ගේම කර ගනියි.මෙලෙස මහා දුක්
කදම උපදී.ඇති කර ගනු ලබයි.මෙය ඉතාම කෙටියෙන් කී මහා දිග කථාවකි. බුදුන්
වහන්සේත් 84000 ක් ධර්මස්කන්ධයක් දේශනා කලත්,දෙසුවේ සියල්ලටම මුල ස්පර්ශය
බවයි. මේ මහා දුක් කදම,සසරම ගොඩ නැගෙන්නෙ මේ මුලික වරද නිසාය.මෙතන
නිවරැදි වුවොත් ඔබ ආර්ය මගට වැටෙයි. නැතහොත් කර්ම මාර්ගයේ ඉමක් කොනක්
නොදකින සසර ගමනට වැටෙයි.

මේ පොසොන් පොහෝදා ඔබට පිදෙන දහම් පඩුරයි මේ.
සැම දෙනාටම තෙරුවන් සරණින් සත්‍ය වැටහේවා!

© Sarath Kohilawaththage